TAKVİM YAPRAKLARI...

ve yine takvim yaprakları

caddeler bomboş gece ıssız ve dingin

engin bir deniz gibi şimdi bu şehir

nereye baksam bir fırtına kopuyor içimde

her günün ardında bekleyen sensizliğin çürüyor

koşuyorum bakışlarında gizlenen umutla

sessiz ve dilsiz bır ırmak gibi çaglıyor bedenim

sessiz ve dilsiz

akşam güneşi oluyorum

sokakları kızıllığına boyayan

ve bir türkü oluyorum minik yürekleri okşayan

ama takvim yaprakları ısrar ediyor

bir günün daha sonuna geldiğimi fısıldıyor

ve ben o zaman varıyorum farkına

geceyi kovalayan sabahın ardındaki bekleyişin

gece soğuk

gece karlı

serceler üşüyor

sercelerin gözünde parlayan umutla koşuyorum yarınlara

ve takvim yaprakları son sözünü haykırarak söylüyor

hayat gelip gidiyor ve ben çekiliyorum

KOCA BİR DAG YIKILIYOR

TAKVİM YAPRAGININ SON SAYFASINDA....

TUFAN TEKİN